De Krakeelakker werd in 1931 als jachthaven opgericht door opa Schouten. De verhuur van bootjes werd successievelijk uitgebreid met ligplaatsen. Rondom de jachthaven in het uitstulpinkje van het Hilversums Kanaal was het weelderig groen, met de recreatieplas het Wijde Blik binnen handbereik.

In 1988 kwam de jachthaven in handen van kleinzonen Henk en Bert. ,,We hadden absoluut het idee dat er meer mogelijk was", zegt Henk. ,,Een groot deel van het Dode Eind had immers als bestemming jachthaven." Die grote plannen gingen niet door: het gemeentebestuur wilde niet dat er grotere of meer bedrijven zouden komen. Een deel van de grond werd veranderd in woonbestemming en verkocht aan omwonenden. Met 'een heleboel trammelant' als gevolg, vertelt Henk. Het woongenot werd bevorderd, ten koste van het ondernemerschap.

Het is er nog steeds mooi. Op het eerste gezicht doet niets vermoeden dat de buren met elkaar in onmin leven. De keren dat ze voor de rechter hebben gestaan, inclusief gisteren, zijn echter niet meer te tellen. Dat kan de sfeer op het doodlopende stukje van de Kortenhoefsedijk niet ten goede komen. ,,Wij blijven ze groeten, maar zij groeten niet terug", zegt Pieter Bakker op nummer 192.

De Krakeelakker was een oud bedrijf en de De Kloets konden op eigen terrein niet voldoen aan de strenger wordende parkeereisen. Henk: ,,Grootvader Schouten heeft nooit gedacht dat er auto's op het terrein zouden worden geparkeerd. Daarom stond het woonhuis ook midden op het terrein." De 'groene driehoek' aan de overkant kwam in beeld, maar viel af als mogelijkheid toen de buurt het afschoot. ,,Je hebt een gezamenlijk probleem", zegt Henk, ,,en bent oplossingsgezind." Alle buren kunnen twee auto's op eigen terrein kwijt, stelt hij, en dat is meer dan genoeg. Ze hoeven de openbare weg helemaal niet te gebruiken als parkeerplaats. Anders gezegd: er is niks op tegen als er een stukje grond van de gemeente wordt gekocht om er parkeerplaatsen van te maken.

Henk: ,,Ze zeggen dat wij bevoordeeld werden door de gemeente. We waren met Dorpsbelangen juist weer oppositiepartij geworden!" Er kwam zoveel gedoe om De Krakeelakker dat het een heuse portefeuille werd in het college van b en w, in eerste instantie in handen van toenmalig burgemeester Wim Kozijn. De portefeuille werd overgenomen door Co de Kloet, wethouder voor Dorpsbelangen en achterneef van Henk en Bert. Wethouder Wim Neef werd als goede vriend van Henk 'te dichtbij' geacht. De nauwe familiebanden tussen de De Kloets bagatelliseert Bert: ,,Ik had Co nog nooit gezien! Ik ben zelfs nog nooit bij hem thuis geweest."

Een plan om de steeds minder renderende jachthaven op te stuwen in de vaart der volkeren sneuvelde. Henk: ,,De buurt wilde inzage in de financiële onderbouwing. Ik vraag jou toch ook niet wat je in je portemonnee hebt. Dat bevorderde de situatie niet, dat moet ik wel zeggen." Ook de milieuvergunning die werd afgegeven stuitte op bezwaren van de buren. Henk: ,,We waren niet eens hinderwetplichtig zoals andere bedrijven. Vandaar dat wij pas veel later een vergunning hadden - mede door gebrek aan ambtelijke capaciteit. Die leges hebben ons duizenden guldens gekost."

In 1999 kwam het plan om de jachthaven om te vormen tot een park met zestien woonarken en twee huizen. De buurt kon ermee akkoord gaan mits het integraal werd uitgevoerd. Dat was niet het geval toen de provincie één van twee vergunningen voor de woonhuizen niet gaf. Nu zegt omwonende en jurist Gerard Scholten: ,,Wij waren akkoord met die twee huizen. Niet met zes woonarken die er nu voor in plaats komen. Als wij met de provincie waren gaan praten dan was het vast gelukt om die tweede vergunning te krijgen."

Er wordt over en weer getwist over erfdienstbaarheid, overschrijdingen van het bestemmingsplan en over oneigenlijk gebruik van stukken grond en water. De ombudsman moest eraan te pas komen, evenals diverse (bestuurs)rechters. Henk zit nog steeds in de gemeenteraad - nu van Wijdemeren - en achterneef Co is wederom wethouder. Terwijl de broers stellen dat alles altijd bewust tegen hen is gericht - en helemaal niet tegen de volgens hen vergelijkbare situatie bij Maarten Fokke - is het voor de omwonenden klip en klaar.

Gerard Scholten: ,,Het beeld in de media is dat het bewoners zijn die overal tegen ageren. Maar wij krijgen sinds november geen enkel antwoord op de brieven die we naar de gemeente sturen. Alleen een ontvangstbevestiging. We moeten een beroep doen op de wet openbaarheid van bestuur. Die procedures duren maanden. Er worden zelfs brieven van ons doorgespeeld naar De Krakeelakker."

De bodemprocedure waarvoor gisteren een zitting werd gehouden is voor de buurt eigenlijk de belangrijkste, zegt Gerard Scholten. ,,Dat is eigenlijk de samenvatting van alle problemen. Er wordt gesuggereerd dat het om zes parkeerplaatsen gaat, maar het gaat eigenlijk over de vraag hoe het nou mogelijk is om hier zo'n woonarkenpark neer te leggen, met allerlei illegale activiteiten."

Volgens de buurman lukt het de De Kloets steeds om de overheden zand in de ogen te strooien. ,,Dat is nog tot daaraan toë, zegt Scholten, ,,het zijn ondernemers die de grenzen opzoeken, overschrijden zelfs. Maar het is aan de gemeente om te controleren. De raad van 's-Graveland was niet capabel of niet geïnteresseerd in het gekrakeel op dit kleine stukje. Ik had een beetje gehoopt dat door de vorming van Wijdemeren een cultuuromslag binnen de gemeente zou plaatsvinden. Maar dat is niet zo. Ze doen op geen enkele manier moeite om het vertrouwen van de burger in het gemeentebestuur terug te winnen. Ze gaan een open discussie niet aan, er is geen sprake van communicatie. Terwijl wij vinden dat we heel veel goede argumenten hebben. Dat vind ik nog het kwalijkste. De burger is afhankelijk van een betrouwbare overheid."

Scholten en consorten procederen voorlopig door, maar niet tot het bittere einde, verwacht hij. ,,Mensen vragen mij ook wel eens: 'Wat denk je nog te bereiken? Wil je nou gelijk krijgen of een oplossing?' Dat is ook heel moeilijk. Ik wil een oplossing. Dan hoef ik geen gelijk te krijgen. Maar wij zien zo langzamerhand niet meer wat de oplossing zou moeten zijn. Als zij de zaak open en eerlijk hadden gespeeld waren we er wel uitgekomen."

Door Simone Stevens
Bron: Gooi- en Eemlander