„Als de Kamerleden zich houden aan hun eigen regels en het bijverdienen gebeurt openlijk, dan moet het kunnen“, zegt professor Hoetjes. Hij is onder meer hoogleraar in Maastricht en medewerker van het instituut Clingendael en heeft onderzoek gedaan naar de integriteit van bestuurders. „Kamerleden bekleden een openbaar ambt. Zolang iedereen kan zien dat ze ook andere dingen doen, die niet storend werken op het kamerlidmaatschap en ze houden zich aan de regels, is de discussie alleen nog waar de grenzen liggen.“

Bij ambtenaren ligt de zaak iets anders. „Die zijn in dienst van de overheid en worden geacht de publieke zaak 24 uur per dag toegewijd te zijn. Zij mogen niet bijverdienen“, legt Hoetjes uit. „Een politicus is verantwoording schuldig aan de kiezer. Het is juist goed als hij voeling heeft met de samenleving, in het gewone leven staat. We wilden toch juist dat de politici niet bleven hangen onder Haagse kaasstolp?“

Verstoren

De bijbaantjes mogen het gewone parlementaire werk echter niet verstoren. „Maar ik vind het lastig aan te geven hoeveel tijd iemand eraan mag besteden en hoeveel hij mag verdienen. Dat dat moeten de fracties zelf regelen. Zij moeten ook zeggen welke nevenfunctie wel en niet kan. Een fractievoorzitter kan zeggen: nu wordt het te dol. Het lijkt er overigens op dat iedereen zijn bijverdiensten keurig meldt en het teveel verdiende netjes afdraagt.“ „Als alles openlijk gebeurt, is de angel uit het probleem. Iedereen moet kunnen zien van wie een Kamerlid geld krijgt“, vindt Hoetjes. Dat de informatie over de bijverdiensten pas werd verstrekt na een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur en zonder de namen van de Tweede Kamerleden erbij, noemt hij dan ook ’niet prijzenswaardig’. „Ik heb grote bezwaren tegen geheimzinnigheid. Ik zou het juist vinden als er een openbaar register komt van de bijbanen van Kamerleden en hun verdiensten.“ GPD

Door Jacco van Lambalgen
Bron: Provinciale Zeeuwse Courant