Krzeszewski werd na zijn benoeming al snel geconfronteerd met een wethouder die iets wilde rond de toewijzing van bouwopdrachten in Waterrijk. Iets wat volgens de directeur ’absoluut niet kon en de wethouder ook niet zou moeten willen’. Maar wat volgens die wethouder - Ad Pastoor - moest en zou. En wat uiteindelijk gebeurde, onder protest van Krzeszewski.

Daardoor botste de directeur frontaal op zijn ambtenaren. Zij verweten de kersverse directeur zich bij de eerste de beste gelegenheid te hebben laten inpakken door Pastoor. Terwijl die ambtenaren niet waren gezwicht voor diens tirades en intimidaties. De wethouder is inmiddels vertrokken omdat hij bestuurlijk onjuist heeft gehandeld. Het ’zeer’ binnen de dienst is er nog steeds. Krzeszewski: „Ik had het anders moeten doen. Ik heb toegegeven aan de druk. Dat is verwijtbaar. Maar ik zal het vertrouwen van mijn ambtenaren terugwinnen.“

Krzeszewski trof meteen een aantal zware dossiers op zijn bureau. „Bijvoorbeeld over de nieuwe huurovereenkomst die Pastoor voorstelde voor het gebouw van de Technische Diensten (TD) in Eindhoven. Ik kom uit de vastgoedwereld en zag meteen: dat was een heel slechte deal. Die kostte de gemeente ongelooflijk veel geld. Het bleek beter het gebouw alsnog te kopen. Pastoor stond daar uiteindelijk voor open. Dan lag er de kwestie rond de De Constant Rebecque-kazerne, waar de internationale school moet komen. De gemeente moet de grond kopen van Defensie.“

„Pastoor had zich niet populair gemaakt bij het ministerie. Het is een hell of a job geweest dat recht te breien. Rond het complex ligt munitie uit de Tweede Wereldoorlog. Er zijn regels in dit land over wie de kosten draagt van het ruimen van bommen. Pastoor zei: daar betaal ik niet voor. Laat Den Haag maar betalen. Of de Duitsers, maar wij betalen niet.“

Met Pastoor was soms goed te praten, maar heel vaak niet, heeft Krzeszewski ervaren. „Met een ambtenaar praat ik niet, zei hij. Hij minachtte ambtenaren. Pastoor accepteerde geen advies. Hij bleef gewoon ’shoppen’ totdat hij iemand vond waar hij wel iets mee kon. Iedere dag hing hij aan de telefoon. En wilde hij bijvoorbeeld van een pand een kledingzaak maken. Hij wilde dat wij de bestemming veranderden, terwijl dat helemaal niet kon.“

Drammen

Drammen, drammen, drammen. „In ’n week tijd heeft Pastoor me tot tien keer toe gevraagd een brief te sturen aan Kero Vastgoed met de toezegging dat het bedrijf later mocht bouwen in Waterrijk. Onder het mom: zij hebben een probleem opgelost rond een moeilijke grond- transactie. Daarom hebben ze recht op compensatie. Die hebben ze, zo blijkt, al gehad. Pastoor heeft me op het verkeerde been gezet.“

De directeur DSOB had al begrepen dat de wethouder een andere mening had dan de ambtenaren over de toewijzing van de bouwopdrachten in Waterrijk. „Pastoor kwam bij me en zei: ik bepaal wat er moet gebeuren.“

De wethouder wilde niets weten van de lijst die ambtenaren hadden opgesteld van de kandidaat-bouwbedrijven. Hij wilde vier andere partijen (Moeskops, Straet, Ban Bouw, Kero). „Ik heb Pastoor te kennen gegeven dat - wat hij wilde - niet de methodiek was van de dienst. Ik heb het dossier toen weer mee teruggenomen.“

„Een paar weken later heb ik het Pastoor weer voorgelegd. Hij wilde Moeskops Bouwbedrijf er in elk geval bij hebben, Blauwhoed móest van de lijst. Toen heb ik de burgemeester, wethouder Schreurs en de gemeentesecretaris geïnformeerd. Ik heb hen gevraagd: praten jullie eens met Pastoor. Mij lukt het niet. Ik ben kennelijk maar een ambtenaar. Jullie zijn z’n mede-bestuurders. Ja, ja, hoorde ik toen wel ’s. We praten morgen wel met Pastoor. Ik heb het gevoel dat elk lid van het college erg op zijn eigen portefeuille zit.“

Spierballen

„Pastoor heeft me daarna bij zich geroepen. Hoe ik het in mijn hoofd haalde naar een ander te lopen met zijn dossier. Hij zei: en nu wil ik dat je het dossier ondertekent. Waarom Pastoor dat er met alle geweld wilde doordrukken? Waarschijnlijk genoot hij van de vastgoedwereld. Hij wilde z’n spierballen laten zien. Ik denk dat hij bij het vastgoedwereldje wilde horen en daar wilde laten zien: dat regel ik voor jullie. Heel banaal. Hij wilde een van hen zijn.“

„Ik zat in een fuik. Ik heb de stukken getekend met de aantekening dat het mijn dossier niet meer was. Uiteindelijk ben ik daarvoor op de vingers getikt. Ik had het niet moeten doen. Maar ik had met burgemeester Sakkers gesproken, met wethouder Schreurs en met de gemeentesecretaris. Daar kwam bij dat ik heb laten onderzoeken of Pastoor gemandateerd was om het besluit te nemen. Dat bleek het geval. Ik had het dossier opnieuw in het college moeten brengen. Dat kan me worden verweten. Ik heb toegegeven aan de druk, in combinatie met een zwak moment, ik was het een beetje moe.“

„Uiteindelijk heb ik de gemeentesecretaris ingeseind dat ik de stukken heb geparafeerd. Hij vroeg: moet ik er iets aan doen? Daar is het bij gebleven. Hij had kunnen zeggen: ik wil dat dossier zien. Hij had me erop kunnen wijzen dat ik niet had moeten doen wat ik had gedaan. Ook de loco-secretaris die het dossier aftekende, had een opmerking kunnen maken. Het vangnet achter mij heeft niet echt gewerkt.“

„Ik heb niet ingezien wat het teweeg zou brengen bij mijn ambtenaren dat ik het dossier tekende. Dat het inbreuk deed op hun functioneren. Het is slecht dat ik dat niet heb gezien. Daar trek ik het boetekleed voor aan. Uiteindelijk zal het wel weer goed komen. Ik heb de ambtenaren uitgelegd dat ik fout zat. Ik heb hen voorgehouden dat het me geen tweede keer meer overkomt. Ik heb er veel van geleerd. Ik zal het waar moeten maken.“

„Ik heb nooit overwogen weg te gaan. Eindhoven heeft zoveel kansen, er kan nog zoveel stad worden gemaakt. Er is nogal wat gebeurd in de afgelopen tijd; Brainport, de Stationsomgeving, Strijp S, de wijkvernieuwing en de Smalle Haven.“

„Ik zal bewijzen dat mensen vertrouwen in me kunnen hebben. Ik heb lang gehoopt Pastoor alsnog te kunnen overtuigen: doe het niet. Maar hij bleef bij zijn standpunt: ík wijs de bouwbedrijven aan. Waarom? Ik weet het nog steeds niet. Uiteindelijk dacht ik; oké, spring dan maar van de rots.“

Bron: Eindhovens Dagblad